ตอนที่ ๒ : เกือบถึง อ ช. ขุ น ส ถ า น  อ.นาน้อย จ.น่าน
ตีห้าเราก็ตื่นโดยไม่ต้องมีใครปลุก เพราะเมื่อคืนเรานอนอยู่นอกแพ เตียงยาง(เตียงที่ถูกดัดแปลงมาจากยางของรถยนต์) นอนหลับสบายได้ดีกว่าฟูกนุ่นบางๆ แต่อากาศยามเช้า สายลม - - ค่อนข้างจะแรง ก็ให้เราไม่อยากนอนต่อ ลุกตื่นได้สติเลยออกมาเดินมองหา "แ ส ง ไ ฟ ต ะ เ กี ย ง เ จ้ า พ า ยุ" ที่น้องใบเฟินบอกไว้  เห็นแต่แสงรำไรที่จุดกันทุกแพแต่แสงอ่อนไปนิดเลยมองเห็นเป็น จุด จุด เท่านั้นเอง ไม่ได้งามตาอย่างที่คิดฝันไว้

หกโมงเช้าเราขับรถขึ้นไปดักรอแสง ที่หวัง  จากจุดชมวิว กม.ที่1 แต่ก็ไม่ได้พบอย่างที่หวังอยู่ดี โชคไม่ค่อยดีเอาเสียเลย 2 วันมาแล้วที่ท้องฟ้าปิด เมฆหนา ทั้งที่เป็นฤดูหนาวแล้วแท้ๆ แต่ฝนกลับตกมา 2 วัน มองไปที่ทิวไม้เปลี่ยนสี เขียว แดง ส้ม เหลือง เช้านี้มีไอหมอกเป็นสาย วิ่งขึ้นมาเป็นสาย สาย สวยไปอีกแบบ รอจนกระทั่งแสงแดดอันน้อยนิด ที่พยายามแย่งซีนออกมาจากเมฆได้บ้าง ส่องลงกระทบผิวน้ำที่นิ่ง ใส ราวกระจก

เรากลับลงมาชมวิวด้านล่างใกล้กับแพที่พัก นอกจากแพใหญ่ ที่เป็นที่กิน ที่นอน หลักๆ 3 แพ แล้วก็ยังมีที่พักเป็นปูน ห้องพัก 8 หลังตั้งอยู่ด้านบนเหมือนจะเคยรุ่งโรจน์มาก่อน มาบัดนี้เป็นที่ร้างไปเสียแล้ว ทั้งที่จุดนี้ก็เหมาะจะใช้เป็นจุดชมวิวทะเลสาบ ที่สวยอีกจุดหนึ่งเลยทีเดียว

จากคำบอกเล่าของเจ้าของแพ ทำให้เราทราบว่า แพที่ให้บริการเหล่านี้จะมีการย้ายที่ไปเรื่อยๆ ขึ้นอยู่กับระดับน้ำในทะเลสาบ และขณะที่เราอยู่นี้ น้ำก็ขึ้นสูงและท่วมทางเชื่อมปูนทำให้เราไม่สามารถข้ามไปยังที่พักอีกแห่งหนึ่งที่ยื่นไปในทะเลสาบได้

สายฝนเริ่มพรำลงมาอีกครั้ง เราจัดการกับข้าวต้มกับปลาตัวเล็กๆ จำไม่ได้เรียกว่าอะไร รู้แต่ว่า มันถูกนำมาชุบแป้งแล้วทอดกรอบ อร่อยมากจิงๆ

10 โมงกว่าเราออกจากนาหมื่น เข้ามายังนาน้อย เห็นป้าย "ชนเผ่าตองเหลือง" ทางซ้ายมือ แต่เราไม่มีเวลามากพอที่จะแวะเข้าไป เราแวะทานข้าวกลางวันในเมืองซึ่งมองเห็นทางแยก ระหว่างขึ้นไปยัง อช.ศรีน่าน(ดอยผาชู้ ดอยเสมอดาว) กับ อช.ขุนสถาน

ระยะทางจากปากทางเข้าไปยัง อช.ขุนสถานนั้นประมาณ 38 กม. โดยเป็นเส้นทางขึ้นเขาและวิ่งเลาะเขาแบบเพียวๆ แต่ทว่าทิวทัศน์ข้างทางนั้นสวยงาม เขียวชอุ่ม ดูสดชื่นตา ผิดกับเส้นทางแถวปากนายที่ใบไม้เปลี่ยนสีกันไปหมดแล้ว เพิงเล็กๆ ริมข้างทาง เหมือนตั้งใจให้เราแวะนอนเล่นชมวิวข้างทาง มองไปไกลเห็นทิวเขาสลับซักซ้อนเป็นร้อยลูก แต่ละลูกมีสีสันแตคต่างกันไป แต่ที่สะดุดตาเราทุกคนก็คือลูกที่อยู่ตรงหน้า มองทีไรก็คิดว่าเป็นงาน patching เอาผ้าหลากหลายสีมาปะติดปะต่อกันจนเป็นผืน

ระหว่างขับรถขึ้นไป อช.เราก็มิวายมีลุ้น ด้วยท้องฟ้าตอนนี้เริ่มมืดและมองเห็นแต่ก้อนเมฆหนาขึ้นทุกที ทั้งที่อากาศในเมืองร้อนแสนร้อน แสงแดดก็ออกมาให้เห็นแล้ว เรามาถึงสถานีจัดการต้นน้ำซึ่งอยู่ก่อนถึงอช.ประมาณ 1 กม. เราเข้าใจว่าเป็นจุดที่ชม "ต้นพญาเสือโคร่ง" จึงขับแวะเข้าไป มีจุดกางเต็นท์อยู่ไม่มาก แต่ไม่มีต้อนพญาเสื้อโคร่งอยู่เลย เราจึงขับต่อไปยัง อช.ขุนสถาน ซึ่งจากจุดจอดรถด้านล่างนี้ไป 200 เมตรเป็นทางชันซึ่งต้องอาศัยรถโฟวีลเท่านั้น ด้านบนมีบ้านพัก 2 หลังใหญ่ซึ่งต้องจองมาล่วงหน้า กับลานกางเต็นท์หลายจุด แต่โชคร้ายที่เจ้าหน้าที่ไม่แนะนำให้เราพักค้างแรมโดยการกางเต็นท์ในคืนนี้เนื่องจากฝนตกมาหลายคืนทำให้ดินแฉะเกินไป และหากในคืนนี้มีฝนตกลงมาอีกจะทำให้พักลำบากมาก เราจึงสองจิตสองใจอุตส่าห์มาจนถึงแล้ว ........... สุดท้ายเราก็เลยขอเบอร์ติดต่อเจ้าหน้าที่ไว้ และเปลี่ยนใจ ไปนอน อช.ศรีน่าน แทน

ก่อนเดินทางไปก็ยังไม่วาย ถามหาเจ้าดอกพญาเสือโคร่ง เจ้าหน้าที่แจ้งว่า "ดอกพญาเสือโคร่ง กำลังบานสะพรั่ง" อยู่ที่สถานีวิจัยต้นน้ำขุนสถาน ซึ่งต้องขับเลยจากทางเข้า อช.ขุนสถานเข้าไปอีก 2 กม.
ท้องฟ้าใกล้มืดเต็มที เราจึงตัดใจจากดอกพญาเสือโคร่งและขับตรงไปยัง อช.ศรีน่านเพื่อให้ทันเก็บภาพพระอาทิตย์ตกที่ อช.ศรีน่าน

Highlight :
1. ดอกพญาเสือโคร่ง หรือซากุระผืนใหญ่ที่สุดเป็นอันดับ 2 ของ จ.น่าน อยู่ที่ สถานีวิจัยต้นน้ำขุนสถาน  มาทางตัวอ.นาน้อย ให้ขับเลยทางเข้า อช.ขุนสถาน ไปอีก 2 กม.
2. จากจุดชมวิวที่อช.สามารถชมบรรยากาศยามค่ำคืนและแสงไฟจากหมู่บ้านในตำบลสันทะและอำเภอต่างๆ ราวกับดาวบนดิน